(Another RF: I love writing random facts, okay? :D)

HAHAHAHA. Shocking, I know right? But it’s true.

I remember very clearly the day when I first commuted. I was in grade two at that time, so I must be 8 or 9 years old. I was in school, and classes were canceled because of I-forgot-what, and I didn’t know what to do, so I decided to wait until afternoon for my mom to come and fetch me. Fortunately, my brother arrived — someone must have informed my mom about the cancellation of classes. 

My brother told me that he still had a very important appointment and he asked me if I could go home alone. I just shrugged, because well, I didn’t really mind and I didn’t want to be a burden (even to my brother). So, he took me to a jeepney and he talked to the driver for like, five minutes, paid him, and told me to take the front seat and be careful.

So yes! That’s the first time I commuted alone. It was a bit awkward (and crazy) because when we arrived at our barangay, the driver kept on stopping the jeepney and pointing to a street, asking me if that was our street. I kept saying no and he needs to move further because we’re still far from our street but he kept on stopping. It was annoying, really, because I knew where our street was and I knew that I was not lost. But I was glad  he was concerned of me, and he was not a heartless driver.

I arrived home safely after getting out of the jeepney and riding a pedicab going to our house. I didn’t feel scared, not at all. It was an awesome journey and I was very thankful that the driver didn’t kidnap me or something! :D

• I used to play everyday.
• Mom wouldn’t allow us to go out before afternoon, so my sister and I  would always escape the house.
• I got bullied once by a boy who lived at the end of the street. Eff him. 
• We had two mango trees in our backyard, and we would often eat mangoes for snacks. I never learned to climb trees, though. :(
• Because of my bike, I was able to explore different places.
• I learned how to make paper airplanes that could actually fly from a childhood friend named RR.
• My sister and I had a friend named Caryl. We used to have sleepovers and she had a gazillion Barbie dolls.
• I had more boy playmates than girls.
• I remember cooking using an empty can and grains of rice I stole from our house. We even used fire.
• We used to play all kinds of Filipino games.
• I remember watching porn when I was very young. LOL. My sister and I locked ourselves in a bedroom and we watched Killing Me Softly. LOL.
• My sister and I would play from noon to evening.
• I had a happy and wonderful childhood. :)

Not really literally. Weird huh? 

Hindi naman ako nangangati sa tuwing may electricfan na nakaharap sa akin or something. Kapag may electricfan, in-on at itinuon sa akin, naku. Sumasakit ang katawan ko. Srsly.

Ang tanging part lang siguro ng katawan ko na hindi sumasakit kapag natatamaan ng hangin mula sa electricfan ay ang mukha ko. Yung ibang parts, sumasakit na kaagad kapag natamaan lang ng hangin [mula sa electricfan] for 10 seconds.

Weird. Kaya nga hindi ako gumagamit ng electricfan kapag nagco-computer, o kapag nagbabasa ng libro. Ever. HAHAHA. Kapag natutulog ako sa hapon, gumagamit ako ng electricfan, subalit dapat nasa malayo at hindi nakatuon directly sa katawan ko. Hehehe.

And that’s the reason why hindi ako gumagamit ng electricfan kapag natutulog. Hindi rin ako gumagamit ng aircon, dahil malamig masyado. Sapat na sa akin ang hangin na pumapasok sa bintana na nasa tabi ko lang. Natural ventilation, ika nga. LOL.

Ang weird noh? :) Pero I don’t feel alone. Ganyan din ang mama ko. Sa kanya ko siguro nakuha ang “allergy” na ito. Ayaw rin niya sa mga electricfan. Hehehehe.

Okay lang ako kahit walang electricfan sa bahay, hindi katulad ng iba na hindi mabubuhay kung wala ‘yon. Okay na sa akin ang natural na simoy ng hangin. Funny, dahil noong bata pa ako, naniniwala talaga ako na may wind power ako. LOL. At kapag malakas ang ihip ng hangin, pumipikit ako at ginagalaw ko pa ang mga kamay ko noon, na parang kinokontrol o pinapakalma ko raw ang hangin. LOL.

Share. :)

Ngayon ko lang napagtanto na ang perpektong kulay ng damit para sa akin ay kulay itim. Hindi bagay sa akin ang pink, yellow, puti, at kung anong ano pang kulay na matingkad. Okay lang sa akin ang blue at ang green, pero sabi ng iba, itim daw talaga ang pinakabagay sa akin. 

Kaya alam ko na kung anong kulay ng damit ang pipiliin ko sa tuwing bibili ako ng damit. Hehe. Okay, wala lang. Share lang, kasi wala akong makwento ngayong araw na ito. Ako pala ang magli-lead ng Lupang Hinirang sa general assembly bukas. First time ko to, hehe. Yung section kasi namin ang naka assign bukas, at napilitan lang ako kasi pinili ako. Kasama ko si Hannah (prayer) at si Edrei (Panatang Makabayan).

Well, walang espesyal na nangyari ngayong araw na ito. The usual Sunday, perhaps. Gumising ako @ 8am dahil galit na ang mama ko, tapos tumulong sa mga gawain sa bahay. Pumunta ng simbahan sa hapon at nakauwi @ 6pm. Maya-maya ay paplantsahin ko na ang uniform ko (Oo, ako ang nagpaplantsa and proud. XD) Tatapusin ko na rin mamaya ang project namin sa Math at Chem.

• Naghihintay ba ako na may nagdeactivate para mabawasan ang finofollow ko (kasi ina-unfollow ko sila)?
• Tinitingnan ko ba kung sino ang mga inactive para maunfollow ko sila?
• Kapag may nakita akong bagong URL, binubuksan ko ba para malaman ko kung sino sila?
• O baka naman tinitingnan ko ang URL ni crush at kung kailan siyang huling nag update?

Hi guys. Kararating ko lang mula sa school. Grabe, ang lakas ng buhos ng ulan kanina. Nabasa pa ang socks ko at shoes (eew haha). Tapos bigla kong naalala habang sumasakay ako sa jeep na wala sa akin ang cellphone ko. For a moment, nag panic ako, pero napakalma ko naman kaagad ang sarili ko. Sabi ko, nandun lang yun kay Mo kasi hiniram niya ang phone ko para kunin ang number ng crush niya. Hindi ako sigurado kung nasa kanya nga, pero I kept calm and trusted my instincts.

Nung nakarating ako sa bahay, timing talaga kasi may tumawag sa mama ko at si Mo pala yun. Pinarating na nasa kanya ang phone ko. Takte, nalaman pa ng mama ko na muntik ko nang mawala ang phone ko.

Pero okay lang, at least hindi nawala si phone. :) Hehe.

Matagal ko nang gustong ipost ang ganitong post pero hindi ko magawa kasi hindi ko rin alam kung paano ko isusulat ang nararamdan ko. Pero sige lang, itatry kong isulat ang nararamdan ko rito at sana magets nyo. Hehe.

Ayoko na ng spotlight. Meaning, ayoko na sa mundo ko noon — ang mundo ko sa Tumblr noon kung saan ang lahat ay nagsta-strive hard para maging famous.

Hindi ko sinabi na kabilang ako sa mga “famous,” pero ang masasabi ko lang ay nabilang ako sa buhay ng halos lahat ng famous at potential famous noon sa previous account ko.

And everytime napapadpad ako sa mga blogs na finofollow ko noon sa previous account ko na hindi ko na finofollow ngayon, nakikita ko na ang mga blogs na ito ay mga “sikat” na. Marami na silang mambabasa, at marami na rin ang tumitingala sa kanila. Marami na rin silang mga kaibigan famous, chuchu. Sila ang mga bloggers na noon sa panahon ko ay hindi pa famous, tapos ngayon ay matatawag ko nang “famous.”

Ayokong i-elaborate kung ano ang isang famous sa akin kasi nakakaumay. Basta, sila ay ang mga bloggers na may maraming chismosang madla na nakikiusyoso.

Everytime bumibisita ako sa mga blogs ng mga famous na ngayon (na hindi pa famous noon), nakakaramdam ako ng awa. Para bang sinasabi ng utak ko na

Hindi ba kayo napapagod sa mga taong nakikichismis sa buhay ninyo? Sa mga haters? Sa walang hanggang intriga?

Hindi ako nagmamayabang, pero naranasan ko na ang nararanasan nila ngayon. Noon, sa tuwing nagpopost ako, sandamakmak ang mga likes at comments at lahat (pero hindi kasing dami sa mga super super famous). Marami akong naging followers at marami akong nakausap. Marami akong naging kaibigan (though konti lang sa kanila ang matatawag na “tunay na kaibigan”). Naging mas makulay ang mundo ko at hindi nagiging boring. Para bang celebrity ako at lahat ay napupuna. Inuulit ko, hindi ako “famous” noon, siguro malapit na. Ahh basta. Wag manghusga. Intindihin nyo nalang ang gusto kong ipahiwatig.

Pero sa huli, narealize ko na hindi ko gusto ang buhay ko. Oo, masaya, pero may kulang. Hindi ko alam kung ano ‘yon, pero sa huli ay nalaman ko rin. Ang kulang sa buhay ko noon ay katahimikan. Katahimikan mula sa mga mapanlait na haters, sa mga taong nagtatanong kung paano ayusin ang theme at hindi man lang magawang mag search sa Google, katahimikan mula sa mga kaklaseng nanghuhusga at nanunukso dahil sa mga posts mo. 

Ayoko na talaga ang buhay ko noon, at sa tuwing naalala ko ang magulo kong buhay Tumblr noon, nadidisappoint ako. Never akong nag hope na maging famous, pero lahat ng mga involved sa buhay Tumblr ko ay gustong maging famous. It was an unspoken fight. Or ano ba. (Ang hirap i-explain)

Ngayon, masaya na ako sa buhay ko. Na realize ko na hindi rin pala mahirap mag deactivate, kasi sa huli, nalalaman mo na walang mararating ang blogger na nagba-blog para lang sa followers. Marami kang followers, e ano ngayon? Masaya ka ba? Siguro oo, pero tahimik ba ang buhay mo? Malaya ka bang nakakagalaw sa Tumblr? Naiintindihan ka ba ng mga followers mo? Hindi ko sinasabi na tahimik na ang buhay ko ngayon sa bagong account na ito, pero kung ikukumpara ko ito sa buhay Tumblr ko noon, naku. Napakalaki ang pinagkaiba. Kuntento na rin ako sa buhay ko, kahit hindi tahimik completely. At least mas maayos.

Ang gulo ng post na ito. Basta, naaawa lang ako sa mga taong trying hard masyado para makuha ang spotlight. Kung ako sa inyo, titigilan ko na yan kasi magsisisi lang ako sa huli.

Okay lang sa akin kung walang tao ang nagdare na magbasa nito. Napakahabang post, at parang nobela. Sino ba ang sisipagin jang magbasa? Wala, kundi ako lang. K whatever. Kaya nga ngayon ko to ipapublish kasi walang masyadong online. Aanhin ang mahabang post na ipapublish sa oras na may maraming online kung wala namang magbabasa nito? Ang importante, nalabas at naisulat ko ang gusto kong sabihin noon pa, kahit na napakagulo masyado at mahirap intindihin.

Pramis. Hindi ako nagbibiro. HAHAHAHA :)) Oo, isa akong dakilang stalker. Subalit ngayong taon lang akong naging stalker.

Noon, kapag may nagagwapuhan ako sa school, tinitingnan ko lang ang mukha niya tapos binubulungan ko si Charie/Sam na “Uy, may gwapo blablabla.” Tapos, THE END. Wala na. 

Pero ngayon, nag evolve na ata ako. Lol. Kapag may nakikita akong gwapo, tinatandaan ko ang mukha niya at kinagabihan, hahanapin ko siya sa Facebook. Pero hindi ko ina-add siyempre (nakakahiya kaya lol). Nakagawian ko nang mag stalk, at para sa akin, hindi naman masama yan as long as wala akong pagnanasa o masamang balak sa isang tao. Lels. So shall we say na “curiosity” lang ito? Hehe :)

May talent ako sa pag stalk. Believe it or not, kapag naghahanap ako ng profile ng gwapong namataan ko, hindi lalagpas sa lima ang pag click ko sa mouse at mahahanap ko na kaagad ang profile nila. HAHAHA :)) Matalas kasi ang mga mata ko at nalalaman ko na kaagad na sila ang nasa profile picture, kahit thumbnail lang ang size.

Problema lang kapag hindi mukha ng gwapo ang profile pic niya. Pero kadalasan, ang mukha talaga ng mga hinahanap ko ang nasa prof pic nila. I mean, sino ba ang mahihiya sa mukha nila as prof pic, lalong lalo na kapag sila ay gwapo? HAHAHA.

I don’t like people who always touch my hand, who always approach me to hug me, or people who are so touchy.

Wag niyo sanang masamain ito. Of course I hug people naman everyday. Hina-hug ko everyday ang mga kaibigan ko, pero once in a while lang naman. I am not the kind of person na gustong humawak ng mga katawan ng ibang tao. Hindi lang talaga ako ganyan. Hehe :)

There is this one friend na napaka touchy. I mean, nilalapitan niya ako palagi para lang mag hug. I know there’s nothing wrong with hugging. But imagine this. EVERYTIME NATATAPOS ANG ISANG SUBJECT AT HABANG HINIHINTAY MO ANG NEXT TEACHER, LALAPIT SIYA SAYO AT MAGHA HUG. YES. EVERY SINGLE TIME. And mind you, hindi siya ordinaryong hug. This hug lasts for like 5 minutes! WTF!

Sa totoo lang, naiirita na ako sa classmate kong ito. Hindi ko lang talaga siya kayang prangkahin because this girl’s very sensitive. Tapos may mapait din siyang past, kaya ayoko siyang masaktan. Tinitiis nalang namin ni Charie ang walang hanggang pagyakap niya (kasi kaming dalawa ang matatawag niyang kaibigan sa classroom).

Hindi ko siya bestfriend, friend lang talaga. At kung bestfriend ko man ang magha-hug sa akin nang ganoon katagal, talagang magagalit ako at ipapalayo ko siya. 

Nakakainis lang kasi palagi siyang nagha-hug, at boring na at nakakaumay na. Tapos kapag magha-hug siya, 5 minutes pa. I mean, everytime we hug, sinasabi ko sa sarili ko na “Are we supposed to.. uhmm.. stay like this forever?!” Hahays.

She’s not a bad friend. Yes, mabait naman siya. She’s too clingy lang talaga.

But oh well, ayokong siyang saktan. Maybe hihintayin ko nalang ang right time kung kailan ko siya paprangkahin. Not now, not now. Guess I need to suffer it for the next months.

But I can’t because I am not allowed to bring a camera to school, kasi baka mawawala raw. I’m so pathetic, I know right? Tsss. I have no choice, because I myself is afraid of losing a camera too, because I’m a careless person.

I really envy blogs that contain pictures with stories behind those pictures. I mean, text posts with pictures will always be more interesting that a text post without pictures, especially if it’s a long one. I like a lot of blogs with pictures. Some of these blogs are:

• littlemissbliss
• aplacecalledjericho
• digitalwreck
• twistedcrap
• putograft
• etc

As you know, some (or even most) of the pictures I post in some of my text posts are not mine (but they are properly credited). I get them from my classmates, friends, or a teacher because I don’t have the chuchus to take them. Pathetic, really pathetic. Even my friend Monts (aplacecalledjericho) told me that I should post original pictures, not pictures that I do not own. I agree with him, but I have no choice because I’m pathetic like that.

So bear with my boring long text posts because I can’t bring a camera to take some pictures to make these text posts more interesting. (I mean, to THOSE who actually read my posts, please bear with my posts :])

Naniniwala ako sa statement na yan. Hindi kailangang makapareho kayo ng gusto ng mga kaibigan mo para maging magkaibigan kayo. Kahit na may mga pagkakaiba kayo, dapat ay tanggapin nyo ang isa’t isa :D Yeeeeee :”“>

May isa akong bestfriend na ibang iba sa akin. Siya ay si Charie. Magkaiba kami ng gusto at hobbies, except siguro ang paglalandi. HAHAAHAHHA XD

• hindi siya active sa church; active ako
• mahilig siyang mag text; hindi ako mahilig
• maganda siya; hindi ako maganda
• flat-chested siya; ako hindi HAHAHAHAHA
• hindi siya marunong mag smile w/ teeth; expert ako
• marami siyang naging lovelife; ako NBSB
• hindi siya mahilig sa libro; mahilig naman ako
• organized siya; messy ako

Ayun, marami kaming pagkakaiba. Kahit hindi ako mahilig sa mga lovelife lovelife na yan, nakikinig pa rin ako sa tuwing nagkwekwento siya tungkol rito. Sign yan ng pagtanggap at pagrespeto ko sa kanya. Kahit na palagi kaming nag-aaway at magkaiba palagi ang ideya namin, mahal na mahal ko siya. Charot ♥

Para lang kaming unlike charges. Dahil north siya at south ako, we attract. HAHAHAHA! :))